Για τις κυβερνούμενες πολιτείες και τις εκατοντάδες απολύσεις

No sun will shine in my day today
The high yellow moon won’t come out to play
I said darkness has covered my light
and the stage my day into night, yeah.
Where is the love to be found?
Won’t someone tell me?
’cause my (sweet life) life must be somewhere to be found
Instead of concrete jungle ,
Where the living is harder.

No chains around my feet,
But I’m not free
I know I am bound here in captivity
I’ve never known happiness
I’ve never known what sweet caress is
Still, I’ll be always laughing like a clown
Won’t someone help me? ’cause I
I’ve got to pick myself from off the ground
In this a concrete jungle
I said, what do you cry for me
Concrete jungle

Η τρομοκρατία των Media, O Ρώσος, και ο γυμνός Τούρκος

Η πρόσφατη δολοφονία δύο αστυνομικών απο Ρώσο κρατούμενο μου έδωσε την ευκαιρία για ένα μικρό σχόλιο πάνω στον ρόλο των media στην Ελλάδα.

Το να σχολιάσει κανείς την δολοφονία καθεαυτή είναι μάλλον κλισέ, καθώς όλες αυτές τις μέρες άκουσα ένα κάρο σχόλια για τις εξαιρετικές δυνατότητες της Ελληνικής αστυνομίας στο να τα θαλασσώνει σε τέτοιου είδους καταστάσεις. Η άποψη μου είναι οτι καταρχήν δεν δίνεις ποτέ σε ΔΥΟ αστυνομικούς να μεταφέρουν ΤΡΕΙΣ επικίνδυνους κρατούμενους, και κατα δεύερον οτι όταν είσαι αστυνομικός πρέπει λογικά να φροντίζεις να ακολουθείς μια συγκεκριμένη διαδικασία για την περίπτωση που ο κρατούμενος χρειαστεί να κατουρήσει. Χωρίς να γνωρίζω τη διαδικασία που προβλέπεται, πιστεύω οτι οι κρατούμενοι πρέπει να βγαίνουν ένας ένας απο το αυτοκίνητο (ή κλούβα) και εάν πρόκειται ο ένας αστυνομικός να βοηθήσει τον κρατούμενο, ο άλλος πρέπει να κάθεται δίπλα σημαδεύοντας τον τελευταίο με το περίστροφο. Κανείς δεν γνωρίζει πώς στην πραγματικότητα έγινε το σκηνικό αλλα το αποτέλεσμα είναι τρείς νεκροί και αυτό ειναι που έχει σημασία.

Αυτό πουμου άρεσε ήταν οι τρόποι περιγραφής του κρατουμένου απο τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Άκουσα εκφράσεις όπως : σκυλί μοναχό, τέρας, κτήνος, δίμετρος φονίας, τσάρος του υπόκοσμου, διψασμένος για αίμα, ικανότατος στη χρήση του μαχαιριού, δεξιοτέχνης στο περίστροφο και άλλα εύστοχα. Άλλοι είπαν μάλιστα οτι είχε δηλώσει πως άν δραπέτευε θα γυρνούσε και θα έκοβε τα κεφάλια των φρουρών του (λές να έπινε και το αίμα τους?). Ρε μαλάκες..Με συγχωρείτε δηλαδή..Ποιόν είχαν μέσα στην κλούβα? το ράμπο, η το δράκουλα? Ρε μήπως είχαν το ΧΧΧ και δεν το λένε? Ένας φονιάς μέν, αλλα ταλαιπωρίδης δέ ήταν ο οποίος έκανε τα πάντα για να ξεφύγει απο αυτά που τράβαγε μέσα στις φυλακές. Δεν τον δικαιολογώ σε καμμία περίπτωση, αλλα το γεγονός οτι άκουσα απο πολλά πρόσωπα εκφράσεις του τύπου "να του καθαρίσουν μόλις τον βρούν", "να τον λιώσουν", "να τον βασανίσουν και μετά να τον σκοτώσουν τον βρωμόφονιά" μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Όταν δε ρώτησα "γιατί έτσι ρε παιδιά, υπάρχει και η φυλακή", πηρα απαντήσεις όπως "αυτός έιναι για σκότωμα. 23 χρονών και έχει καθαρίσει 3 άτομα. Δεν θα συμμορφωθεί ποτέ του". Η φυλακή τότε γιατί υπάρχει ρε μεγάλε? Δε σου λέω οτι άμα φάει ισόβια θα γίνει Γκάντι, αλλα όσο να ναι σε μια εβδομηντάρα χρόνια μπορεί να καταλάβει κάτι. Άν ήταν έτσι μάγκες τότε θα τους καθαρίζαμε όλους.

Το προφίλ του εγκληματία όπως μεταδόθηκε απο τις ειδήσεις ήταν κατα την προσωπική μου άποψη απο τα μεγαλύτερα μάρκετινγκ τρίκ της χρονιάς. Ο κόσμος καθηλώθηκε μπροστά στις τηλεοράσεις, αναμένωντας με αγωνία τα τελευταία νέα απο την υπόθεση του φοβερού και αιμοβόρου δίμετρου ρώσου. Ένας μπάρμπας στη συνέντευξη έλεγε πόσο φοβάται με αυτά που άκουσε, και πόσο καλολαδομένο και έτοιμο είναι το δίκανο που βρίσκεται στο τραπέζι του.

Είναι εξοργιστικός ο τρόπος που ο αλλοδαπος αυτός προβλήθηκε απο τα μέσα, και αυτή σ στρατηγική τρόμου, αποτελεί κατά τη γνώμη μου βασικό στοιχείο που συμβάλει στην ξενοφοβία των Ελλήνων απέναντι στους μετανάστες, απόψεις (- που συμμερίζομαι-) για τους οποίους μπορείτε να βρείτε και εδώ. Δέν είναι τυχάιο που σε κάθε συζήτηση περί εγκληματικών πράξεων, οι αλβανοί αλλα και γενικότερα οι αλλοδαποί είναι οι πρώτοι που θα αναφερθούν. Η στρατηγική η οποία ακολουθείται απο τα μέσα, αντί να υπενθυμίζει στον Έλληνα οτι ο Αλβανός, Γεωργιανός η Ρώσος πολίτης είναι κάποιος που προσπαθεί να βγάλει το ψωμί του και βρίσκεται εδώ αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής, αναλαμβάνει μόνιμα να τον αντιμετωπίζει ώς serial killer. Η δε τρόποι που επινοούνται για να αυξήσουν το ύψος, τη μυική δυναμή και τις ικανότητες του βάρβαρου αλοδαπού Alia the Ripper( αφού διαπράξει το φόνο και βρίσκεται κυνηγημένος απο 45 κλιμακια της αστυνομίας), αποτελούν πάντα το εκλαικευμένο προοίμιο της πανηγυρικής σύλληψης (ή δολοφονίας..) του.

Το παιχνίδι των media είχε όμως και μία ακόμη διάσταση. Το "κατηγορώ" μερικών δημοσιογράφων μπορεί καμιά φορά πολύ επίμονο και καυστικό. Στην παρούσα περίπτωση, είδαμε υψηλόβαθμους αστυνομικούς να γελοιοποιούνται μπροστά στις κάμερες με τον χειρότερο τρόπο. Οι άτυχοι αστυνομικοί έχασαν το επικοινωνιακό παιχνίδι πέφτοντας σαν μύγες στον ιστό που έπλεξαν για αυτούς οι πονηροί δημοσιογράφοι. Οι τελευταίοι, με συνδιασμένες επιθέσεις απο αυστηρές και ενοχλητικές ερωτήσεις, εκνεύρισαν τους αστυνομικούς οι οποίοι μή όντες εκπαιδευμένοι να αντιμετωπίζουν ερωτήσεις-παγίδες δημοσιογράφων, έφασκαν και "αντέφασκαν", καταλήγοντας πάντα στο να επαναλαμβάνουν το μέγεθος της επιτυχίας και να εκθειάζουν την υπεράνθρωπη επιχείρηση σύλληψης. Άποψη μου είναι οτι η αστυνομία, αν θέλει να αποφύγει παρόμοια επικοινωνιακά ρεζιλίκια στο μέλλον, καλό θα έιναι να οργανωθεί, προσλαμβάνοντας επικοινωνιολόγους η μαρκετάδες. Το συγκεκριμένο προσωπικό, πέραν του οτι θα είναι εκπαιδευμένο να πλασάρει τις παταγώδεις αποτυχίες της αστυνομίας με πιο έξυπνο τρόπο, θα διαθέτει και την στοιχειώδη ευφυία (την οποία οι αρχηγοί της αστυνομίας δεν διέθεταν) να ξεφεύγει απο τις προκλητικές ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Στις αρμοδιότητες του προσωπικού αυτού, θα περιλαμβάνονται επίσης και άλλες ανακοινώσεις η οποίες έχουν να κάνουν με τις εκάστοτε επιχειρήσεις της αστυνομίας όπως για παράδειγμα ο τρόπος θανάτου του εγκληματία.

Στην περίπτωση του Ρώσου εγληματία λοιπόν, αν υπήρχε έστω και ένας σκεπτόμενος άνθρωπος εκεί μέσα θα έιχε αντιληφθεί οτι οι δημοσιογράφοι ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να μιλήσουν απευθείας με τον ιατροδικαστή, διότι μετά δεν θα υπήρχε τρόπος να ανακαλεστούν τα όσα είπε. Ο ειδικός της αστυνομίας αντιθέτως, θα μπορούσε να είχε καθυστερήσει στρατηγικά τους δημοσιογράφους αναφέροντας ουδέτερες πληροφορίες για αυτοκτονία,η οποία όμως αναμένεται να εξακριβωθεί απο τους αρμόδιους, και να παρουσιαστεί σε επίσημο ραπόρτο σε μερικές ημέρες. Στη συνέχει και άν αυτό ήταν τελικά απαραίτητο, είτε θα έπρεπε είτε να απαγορεύσει στον ιατροδικαστή να αποκαλύψει στοιχεία μέχρι νεοτέρας, είτε να τον δασκαλέψει να μην είναι βιαστικός και να αποφύγει να είναι κάθετος στα πορίσματα του. Όλο αυτό θα συνέβαλε στην αποφυγή της απίστευτης γκάφας που έγινε.

Για το τέλος παραπέμπω όποιον έχει όρεξη να γελάσεi στο παρακάτω link

http://new.e-go.gr/news/articles.asp?catid=4330&subid=2&pubid=298814

Το άρθρο μιλάει για ένα Τούρκο υπάλληλο ενός μαγαζιού ρούχων, ο οποίος εντοπίστηκε το βράδυ γυμνός στη βιτρίνα με μια ξύλινη κούκλα αγκαλιά. Το τι γέλιο έριξα δεν λέγεται. Φαντάζομαι τον εαυτό μου να περνάει κατά τις 12 μπροστα απο τη βιτρίνα των Zara στην Ερμού και να βλέπει ένα τριχωτό τυπά με τα παπάρια έξω να προσπαθεί να βιάσει μια απο τις ξύλινες κούκλες. Και μόνο που σκέφτομαι το θέαμα λιώνω στα γέλια. Το ξύλινο μανεκέν λέει είχε και δαγκωνιές μάλιστα..χαααχαχαχα. Πού τραβάμε ρέεεεεε...

..Some Bizzare Version..

A white house, a white room
The program of today
Lights on, switch on
Your eyes are far away

The map represents you
And the tape is your voice
Follow all along you
Till you recognize the choice

I take pictures
Photographic pictures

Bright light, dark room
Bright light, dark room

I said I'd write a letter
But I never got the time
And I'm looking to the day
I mesmerize the light

The years I spend just thinking
Of a moment we both knew
A second boss looking into
It seems it can't be true

I take pictures
Photographic pictures

Bright light, dark room
Bright light, dark room

(χωρίς λόγια)

Λόνtον Σκοuλ οφ Ικoνόμιkς

Έχω πιεί πολλά μα πολλά ρακόμελα αυτή τη στιγμή οπότε τα όποια ορθογραφικα παρακαλώ να μήν σχολιαστούν. Θέλω όμως να πώ μιά όμορφη ιστορία.

Την περασμένη χρονιά είχα την τύχη να βρίσκομαι στο Λονδίνο για μεταπτυχικά. Τελειώνοντας το πρώτο μου πτυχίο και έχοντας προσφορά απο ένα πανεπιστήμιο το οποίο είναι γνωστό για την υψηλή ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχει, αλλα και για το φιλελεύθερο πνεύμα που το διακρίνει, ήμουν πολύ ενθουσιασμένος.

Σήμερα, ένα χρόνο και κάτι μήνες μετά, και μιλώντας εκ του ασφαλούς αφου το πήρα το μεατπτυχιακό, δηλώνω οτι δέν είμαι πλέον πολέμιος του Ελληνικού συστήματος εκπαίδευσης. Ωφείλω να παραδεχτώ οτι στην Ελλάδα τα πανεπιστήμια είναι, απο οργανωτικής απόψεως, κάτι καλύτερο απο μποuρδέλα. Έχοντας αυτό υπ' όψην όλα αυτά τα χρόνια δεν έβλεπα την ώρα να βγώ έξω και να αντικρύσω αυτή την τοοοοοοοοσο μεγάλη διαφορα. Δέν ξέρω αν έφταιγε γενικά το αγγλικό σύστημα. Νομίζω οτι δεν ήταν αυτό. Νομίζω οτι το λάθος, το μεγάλο λάθος ήταν στο πανεπιστήμιο το οποίο επέλεξα και καταβάλοντας κόπο (σε διάφορα επίπεδα) κατάφερα να πάω. Η συνέχεια είναι μια εμπλουτισμένη επανέκδοση ενός post που είχα κάνει στο παλίο μου blog την περίοδο της εξεταστικής.

Το ελεσι το άφησα πίσω με μεγάλη απογοήτευση. Αυτό που κατάλαβα είναι οτι πρόκειται για ενα πανεπιστήμιο για πλουσιόπαιδα που θέλουν να κυβερνήσουν τον κόσμο του αύριο. Καμια ποιότητα στην εκπαίδευση, καμία οργάνωση για την επικοινωνία σε διαπροσωπικό επίπεδο, και καμία προσοχή στη σχέση του φοιτητή με τον καθηγητή. Μια απρόσωπη σχέση υπαλλήλου και εργοδότη στην οποία παραδόξως πλήρωνει ο υπάλληλος και μάλιστα τα μαλιοκέφαλά του. Αποτυχία σε όλα τα επίπεδα. ΜΗΔΕΝ. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να διατηρήσουν βαθύ το κόκκινο στο εντυπωσιακό σήμα τους και να αντλησουν όσα πιο πολλά χρήματα μπορούσαν με κάθε δυνατό τρόπο.

Δεν ξέρω αν πρέπει να τα ρίξω στο καπιταλιστικό σύστημα η σε κάποιο άλλο σύστημα. Το μόνο σίγουρο είναι οτι οι άνθρωποι προσφέρουν εξειδικευμένη εκπαίδευση έναντι βαρβάτων χρηματικών ποσών δίνοντας σου τελικά ένα πτυχίο το οποίο θα πουλήσεις για να τοποθετηθείς, μαζί με άλλους σαν κλόνος, μέσα στο σύστημα των financial - business oriented εταιριών -με τις οποίες συνεργάζεται το πανεπιστήμιο. Θα αποκτήσεις τις εξειδικευμένες γνώσεις για να γίνεις ο κορυφαίος μαλάκας investment banker και ταυτόχρονα ο ποταπότερος οικογενειάρχης και συμβατικός μεγαλοαστός χωρίς καμία διάσταση προσωπικής ζωής.

Μας έλεγαν οτι είναι μεγάλη επιτυχία να έχεις τελέιώσει ενα πανεπιστήμιο σαν αυτό. Με τέτοια παράδοση στις κοινωνικές επιστήμες και στα οικονομικά, αλλα και στο φιλελεύθερο πνεύμα του ακαδημαικού προσωπικού του. Με αυτού του είδους τα παραμύθια, το πανεπιστήμιο αυτό θεμελιώνει την οικονομική του βάση προσελκύοντας ηλιθιους δύο διαστάσεων.

• πρό του πτυχίου ηλίθιος φοιτητής ο οποίος πληρώνει 13.000 ΛΙΡΕΣ για να κάνει μεταπτυχιακό στο ελεσι (για MBA δεν συζητάμε κάν το κόστος αλλά ούτε και το επίπεδο βλακείας αυτού που επιλέγει να το κάνει με τόσα χρήματα που κοστίζει).

• μετά το πτυχίο ηλίθιος φοιτητής ο οποίος όχι μονο νιώθει περήφανος για τις 13.000 λίρες που έδωσε αλλα εγγράφεται και σαν Alυmni ωστε να περιλαμβάνεται στις λίστες του πανεπιστημίου για πάντα και να δέχεται συχνά πυκνά τηλεφωνήματα απο το για δωρεές

Το αποτέλεσμα? Η κατασκευή ιστοσελίδων σαν αυτή:

http://www.lse.ac.uk/collections/campaignForLSE/facilities.htm

Η παραπάνω σελίδα αφορά τους alumni που ενδιαφέρονται να δωρίσουν κάποιο ποσό στο αγαπητό τους πανεπιστήμιο. Σε ένα τέτοιο σύστημα όμως, τίποτα δεν γίνεται χωρίς αντάλαγμα. Έτσι στο παρπάνω site βλέπουμε ΠΟΛΥ δελεαστικές προτάσεις!! Με 350.000£ κάποιος μπορέι να δώσει το όνομα του στήν πύλη του κτιρίου για υπηρεσίες φοιτητών η ακόμα και σε καποιο " σημαντικό " πέρασμα στο εσωτερικό η και εξωτερικό του κτιρίου. Το πόσο σημαντικός μπορέι να είναι ο τοίχος πάνω απο την κάσα μιας πόρτας ενός πανεπιστήμιο το συζητάμε..... Εκτός βέβαια εάν πρόκειται για εκείνο τον εξωτερικό τοίχο κοντά στη βιβλιοθήκη όπου κάθε παρασκευή μαζέυονται διάφοροι φοιτητές του πανεπιστημίου και παίρνουν ναρκωτικά, η πηδάνε τραβεστί. Με 5.000.000 λίρες μάλιστα μπορεί κανείς να μετονομάσει το κτίριο St. Clements (κεντρικό κτίριο που ανήκει στο συγκρότημα του πανεπιστημίου), σε κτιριο "Παπαρίδης" ή ακόμα και "Σkορδοποuτσογλοu". Εξαιρετικά ενδιαφέρον!!
...Τώρα που το σκέφτομαι...και μιάς και δεν έχω τόσα χρήματα αλλα θα ήθελα να δείξω την εκτίμηση μου πρός το πανεπιστήμιο, ίσως με 50 λίρες να μπορούσα να ονομάσω ένα τασάκι στο τμήμα οικονομικών επιστημών, η ίσως με καμμια 100στάρα καμμια χέστρα στο υπόγειο της βιβλιοθήκης..Η ακόμα και ένα καζανάκι στο Clare Market Building. Τι ΧΛΙΔΗ.. και τι τιμή θα ήταν για μενα! Ίσως μάλιστα όταν σε 30 χρόνια απο τώρα ο γίος μου πάει στο ίδιο πανεπιστήμιο θα αισθάνεται και αυτός τιμημένος όταν θα αφήνει μακρουλές, ζουμερές κουρaδες σε μια χέστρα με το όνομα του πατέρα του!

Σε αυτό το χορό του παραλόγου έμπλεξα, βλέποντας οπτασίες για υψηλού επιπέδου εκπαιδευση και ουτοπιές για αξιολόγηση της ελεύθερης και κριτικής σκέψης. Κούνια που με κούναγε. ..Πίονια έιμασταν όλοι σε αυτό το μέρος και οταν δεν ακολουθούσαμε την λογική του αρχήγού τότε μας είχαν εξόριστους στο περιθώριο. Τα μαύρα πρόβαρα του ελεσι, αυτοί που δεν τα κατάφεραν, που δεν ήταν αρκετα έξυπνοι..

Την πλάτη σας γυρνώ και σας φτύνω άθλιοι. Μαύρη πέτρα ρίχνω και μουτζώνω το πνεύμα σας των εργαλειακών σχέσεων και της απατηλής διανόησης. Απο μένα σε αυτή τη ζωή τίποτα άλλο δεν θα πάρετε, ούτε ενα λαστιχένιο λουκούμι...

Τεταρτη 4 Ιανουαρίου

Μόλις γύρισα απο ένα πάρτυ. Μέτρια, πολύ μέτρια.

Νυστάζω και γενικά έχω σπαστεί με διάφορα σήμερα. Άσε που το πρωί πρέπει να ξυπνήσω νωρίς για να πάω σε δημόσια υπηρεσία. Ποιός ξέρει τι με περιμένει πάλι..

Πάω να κοιμηθώ γιατί μάλλον δεν έχω καμμία όρεξη να γράψω τίποτα. Αυτή η φωτογραφία πάντως με κάνει και γελάω πολύ.

Προτεινόμενα τραγούδια για απόψε :
-Ali farka Toure, Ai du
-Yegelle Tezeta, Mulatu Astatke
-Santaolalla, De Ushuaia a la Quiaca

Πολύ soundtrack έπεσε..

Καληνύχτα και καλή τύχη

Μόλις επέστρεψα απο την προβολή της ταινίας. Η αλήθεια είναι οτι δεν είχα και μεγάλη όρεξη σήμερα να τρέχω στο κέντρο για να δώ πρεμιέρα με κερδισμένα εισητήρια αλλα το είχα υποσεχεθεί στην κολλητή μου που τα είχε κερδίσει.

Αφήνω στην άκρη το γεγονός οτι μου πήρε 20 λεπτά να φτάσω στο κολωνάκι και μετα 40 λεπτά τουλάχιστον για να παρκάρω, και περνάω στην ταινία.

Πέρασα αρκετά καλα αν και η ταινία δεν ήταν κάτι φοβερό. Το σενάριο είχε να κάνει με τα καυστικά ρεπορτάζ του Έντουαρντ Μάροου, δημοσιογράφου του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου CBS, πάνω στα βρώμικα παιχνίδια του γερουσιαστή Μακ Κάρθι. Είναι απο εκείνες τις ταινίες στις οποίες οι δημιουργοί δίνουν ιδιαίτερη σημασία στο να μεταφερθούν τα γεγονότα στο πανί με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. Το αποτέσμα ήταν, η ταινία να έχει απο τη μία κάποιο ενδιαφέρον λόγω των γεγονότων που παρουσίαζε, απο την άλλη όμως να μοιάζει με νουάρ ντοκιμαντέρ το οποίο πρός το τέλος γίνεται κουραστικό.

Η σκηνοθεσία ήταν πολύ καλή και το γεγονός οτι πρόκειται για ασπρόμαυρη ταινία προσέδιδε ένα πλεονέκτημα στην αισθητική της. Και τα δύο αυτά σε συνδιασμό με τη υπέροχη τζάζ που ακουγόταν κατά διαστήματα (η οποία, κατα τη γνώμη μου, λόγω του αυτοσχεδιασμού και της ελευθερίας που την χαρακτηρίζει ώς μουσικό είδος, ταίριαζε απόλυτα με τα ιδανικά για τα οποία πάλευε ο πρωταγωνιστής της ταινίας) έδωσαν στην ταινία μια πραγματικά όμορφη ατμόσφαιρα που θύμιζε έντονα ταινίες του 50.

Τέλος, και λαμβάνοντας υπ'όψην την πρόσφατη απόφαση για φίμωση του ραδιοσταθμού best, να προσθέσω οτι το σενάριο της ταινίας αν και βασίζεται σε γεγονότα του 1954 έχει (δυστυχώς) πολύ σύγχρονες προεκτάσεις, όχι μόνο για την κοινωνία των ΗΠΑ, αλλα απ'οτι φάνηκε και για την χώρα μας. Θα την πρότεινα σε αυτούς που ασχολούνται με δημοσιογραφία αλλα και γενικά στους mediaδες.

Προτεινόμενη μουσική για απόψε: Το soundtrack της ταινίας

Ελληνάρας Ι: Η οδήγηση στην Αθήνα

Τα post με τον τίτλο Ελληνάρας αποτελούν μια φιλότιμη προσπάθεια να προσδιορίσω τα χαρακτηριστικά που πρέπει έχει κάποιος για να μπεί στην κατηγορία του Ελληνάρα. Το πρώτο μέρος αφορά την οδηγική συμπεριφορά.

Αφορμή για αυτό το post είναι κάτι το οποίο μου συμβαίνει άπειρες φορες καθημερινά. Τρείς μεγάλες αλήθειες. Πρώτον, με ενοχλεί αφάνταστα ο εριστικός τρόπος οδήγησης του Έλληνα. Δεύτερον, θεωρώ τον εαυτό μου ένα πολύ καλό οδηγό, τουλάχιστον όσον αφορά το σεβασμό πρός τους κανόνες της οδικής κυκλοφορίας. Τρίτον, αν νευριάσω, μπορώ να γίνω τρομακτικά εκνευριστικός στο τιμόνι, ειδικά πρός αυτούς τους οποίους θεωρώ μαλάκες.

Με αφορμή αυτό που μου συνέβη σήμερα θα επεκταθώ στο πρώτο χαρακτηριστικό του Ελληνάρα.

..Οδηγώ, με τον πατέρα μου στο αυτοκίνητο (ο οποίος σημειωτέων αν και μου έχει ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στο τιμόνι αγχώνεται αρκετά όταν παίρνω το αυτοκίνητο επειδή ξέρει οτι νευριάζω), και πλησιάζω πρός μια διαστάυρωση. Υπάρχει μια μικρή ουρά στο φανάρι, η οποία όμως έχει ξεκινήσει να σπάει καθώς το φανάρι άναψε και τα αυτοκίνητα φεύγουν ένα ένα. Είμαι γύρω στα 50 μέτρα απο το φαναρι και ξεκινάω και εγώ σιγά σιγά. Δεξιά απο το φανάρι και παράληλα με το δρόμο υπάρχει μια νησίδα. Όπως λοιπόν έχω ξεκινήσει και είμαστε σύνολο καμιά δεκάρα αυτοκίνητα που περιμέναμε και σιγά σιγά ξεκινάμε, έρχεται ένας να με προσπεράσει απο δεξία. Να περάσει δηλαδή μεταξύ του αυτοκινήτου μου, μεταξύ ενός κενού χώρου ο οποίος όσο προχωρούσα μειωνόταν γιατί ερχόμουν πιο κοντά στη νησίδα (και ταυτόχρνοα πλησίαζα και στο φανάρι), και μεταξύ του πεζοδρομίο-κράσπεδου.
ΣΤΟΠ
Κομπλεξικό σύνδρομο που με διακατέχει σε παρόμοιες στιγμές, τινάζει στον αέρα τον εγωισμό μου και μου απαγορεύει να αφήσω τον οποιοδήποτε μαλάκα που πιστεύει οτι είναι πιο έξυπνος απο εμένα που περιμένω στην ουρά ενώ αυτός θα περάσει έτσι. Αστραπιαία προβαίνω σε κίνηση που θα εμποδίσει τον άλλο να κάνει την ελληνιά του.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ + ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
Κόβω το τιμόνι στα δεξιά και πατάω γκάζι με αποτέλεσμα ο οδηγός του στάρλετ να φρενάρει και να ανέβει στο πεζοδρόμιο με ένα "ΓΚΑΠ"¨άνευ προηγουμένου. Και..Ω ΘΕΟΙ...αντί να το καταπιεί, και να το βουλώσει για τη μαλακία του, πατά εκνευρισμένος την κόρνα και μου φωνάζει "Εισαι μαλάκας ρεεεεε".
..Το γεγονός οτι ο πατέρας μου ήταν στο αυτοκίνητο, με εμπόδισε στο να ανοίξω την πόρτα και να κατέβω. Δεν με εμπόδισε όμως στο να πατήσω το φρένο, τόσο ώστε κόντεψε να βγέι το πόδι μου στο δρόμο, και να ουρλιάξω εξω απο το παράθυρο γνωστές βρισιές για την οικογένεια και τα θεία, με τις φλέβες μου να κοντεύουν να βγούν απο τα αυτιά.

..Το τί κράξιμο άκουσα αφού φύγαμε, απο τον πατέρα μου, δε λέγεται. Και που κάθεσαι και ασχολείσαι με αυτούς, και δεν τους ξέρεις, και μια μέρα θα τρακάρεις με αυτά που κάνεις, και είναι επικίνδυνα, κλπ, κλπ. Δεν μπορώ. Απλα είναι απο τα πράγματα τα οποία δεν μπορώ να ανεχτώ. Μου τη δίνει ρε παιδί μου, γίνομαι και εγώ ζώο.

Αυτό που επίσης με εκνευρίζει απίστευτα είναι το να βρίσκομαι σε στενό δρόμο με διπλή γραμμή που απαγορεύει την προσπέραση, να έχω άλλους μπροστά οι οποίοι πηγαίνουν με ικανοποιητική ταχύτητα, και να έχω ένα μαλάκα απο πίσω κωλοφάναρο, να με τσιτώνει.

ΑΜΕΣΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ
Η γνωστή έκρηξη εγωισμού. "Έτσι μου'σαι?Θες να περάσεις ενώ βλέπεις οτι δέν μπορούμε να πάμε πουθενά, ε?Τ' α.....α μου θα πάρεις". Δεν τον αφήνω να περάσει. Έτσι απλά. κάνω όσο πιο αριστερά μπορώ και αν είναι δυνατόν πάω και ιδιαίτερα αργα ώστε να του σπάσω τα νεύρα. Αν δε κάνει την απαγορευμένη κίνηση (λέγε με "προβολείς"), ε.. εκεί είναι που δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει μπροστα μου παρα μόνο εάν βγεί τελείως στο αντίθετο ρεύμα. Το φοβερότερο είναι οτι πολλοί τελικά το κάνουν και περνούν.
Μου λένε οτι έτσι βάζω σε κίνδυνο και το μαλάκα αλλα και τον εαυτό μου και οτι δεν καταφέρνω τίποτα γιατι την επόμενη φορά ο μαλάκας θα κάνει τα ίδια. Όπως είπα και παραπάνω όμως δεν μπορώ να το άνεχτώ. Νιώθω καλύτερα όταν το κάνω.

Επίσης, μισώ το να πηγαίνει κάποιος με 50 στην αριστερή λωρίδα σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας. Είναι προφανές οτι οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον κώδικα. Δεν τον διάβασαν ποτέ διότι το λαμουροσύστημα της χώρας αυτής, που είναι αποκύημα του συνολικού κοινωνικού χαρακτήρα του Έλληνα(ρα), του επιτρέπει με 200 ευρώ να πέρνει το δίπλωμα στα χέρια και με δύο πίπες που έχει κάνει κάποιοσ-α γνωστός του στον κουμπάρο του τάδε, να το λάβει ακόμα και ταχυδρομικώς στο σπίτι..
Επίσης σύγχυση υπάρχει και όταν κάποιος θέλει να παρκάρει η να ξεπαρκάρει. Οι περισσότεροι που συναντώ ανάβουν τα αλαρμ για να ξεπαρκάρουν ενώ κανονικά πρέπει να ανάβουν το αρίστερο φλάς αν π.χ. βγαίνουν απο θέση που βρισκόταν στο δεξί μέρος του δρόμου. Αντίστοιχα, για να παρκάρουν δεξια πολλοί βγάζουν το αριστερό φλάς, ενώ φυσικά θα έπρεπε να ανάψουν τα αλάρμ. Άσχετο..χτες εκεί που πήγαινα, ένας μπάρμπας άνοιξε την πόρτα και παραλίγο να την πάρω παραμάσχαλα. . Δεν τον έβρισα κάν. Δεν ξέρω γιατί.

Μισώ ακόμα : Αυτόν που ενώ βρίσκεται πίσω απο το πορτοκαλί και τη στιγμη που έχουν φρακάρει τα αυτοκίνητα στη διασταύρωση και ο δρόμος μετα το πορτοκάλι έχει ίσα ίσα χώρο για να περάσουν αυτοί απο δεξιά για τους οποιους θα ανοίξει το φανάρι σε 3 δευτ, τελικά πατάει γκάζι, περνά με κόκκινο και κλείνει τους πάντες στεκούμενος στη μέση και κάνοντας οτι δεν βλέπει αυτους που ουρλιάζουν και τον βρίζουν. Σόρυ για την μεγάλη πρόταση.

Τέλος, μισώ τον καθυστερημένο Ελληνάρα που μου κορνάρει με το που ανάβει το πράσινο όταν είμαι πρώτος στο φανάρι. Γιατί κορνάρεις ρε καραγκιοζοπαίχτη. Αφού τώρα άναψε. Δέν έχει προλάβει το μάτι μου να στείλει τα σήματα στον εγκέφαλο που θα στείλει στο πόδι να πατήσει το γκάζι. Εσύ που πρόλαβες? Μη μιλήσω για την κυρά απο τα βόρεια, η την γκόμενα-κολεγίου στύλ που οδηγεί το Cayen το GrandCherokee, η το X5 και μιλάει στο κινητό, σκρώνοντας οδηγικά τερτίπια που σε κάνουν να απορείς με την ηλιθιότητα αυτού που της παρέχει το αυτοκίνητο (είτε σύζυγος, είτε μπαμπάκας).

Αυτό που μου τι δίνει ρε πούστη στον Έλληνα ξέρεις τι είναι? Παραπονιέται ο άλλος οτι δεν έχει να φάει, οτι είναι ακριβή η ζωή, ακριβό το νοίκι και δεν έχει λεφτά να αγοράσει σπίτι, ΚΑΙ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΜΟΥ ΠΕΡΝΕΙ GRAND CHEROKEE ME 35 ΕΥΡΩ ΤΟ ΜΗΝΑ (ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΘΑ ΞΕΠΛΗΡΩΣΕΙ ΣΕ 30 ΧΡΟΝΙΑ) ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ ΝΑ ΠΙΕΙ ΚΑΦΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΕΙ ΜΟΥΡΗ.

Ρε ...είστε όργια ρε...
Αυτά. Πάω να φάω και να δώ τη Νεκρή Νύφη για δεύτερη φορά.

Για ένα πιο σαφή και αναλυτικό προσδιορισμό των χαρακτηριστικών του Ελληνάρα οδηγού, δές και εδώ -> Οδηγάρες

Οι εκπαιδευτές (aka The educators) και ο σύγχρονος πολιτικός κινηματογράφος

Αν υπάρχει κάτι το οποίο πραγματικά με κάνει να αισθάνομαι οτι σκέφτομαι, αυτό είναι ο προβληματισμός...

Ο κινηματογράφος είναι απο τις μεγαλύτερες αγάπες μου γιατί με κάνει να προβληματίζομαι...

Λατρεύω το Χόλλυγουντ και διαφωνώ κάθετα με αυτούς που προσπαθούν να το παίξουν σινεφίλ και ξορκίζουν το Χόλλυγουντ, ενώ ταυτόχρονα εκθειάζουν τον Ευρωπαικό, Ασιατικό και γενικότερα ανεξάρτητο κινηματογράφο. Όλοι αυτοί ξεχνούν οτι αν και το Χόλλυγουντ παράγει κατά κύριο λόγο εμπορικές επαναλήψεις και ψευτο-λυρικές ρέπλικες κορεσμένων μελό, παράγει επίσης και εξαιρετικά αξιόλογες ταινίες.

Αυτή τη φορά πάντως δεν θα μιλήσω για το Χόλλυγουντ. Θα μιλήσω για τους εκπαιδευτές, ταινία η οποία ανήκει στον Ευρωπαικό κινηματογράφο και σε έναν απο τους πολλά υποσχόμενους σκηνοθέτες της Γερμανίας.

Όντας ονειροπόλος, αυτό που με κρατά ερωτευμένο με τον κινηματογράφο είναι ο τρόπος με τον οποίο με βάζει στη ζωή των ηρώων μιάς ταινίας..

Ο λόγος που με κρατά ερωτευμένο με τον πολιτικό κινηματογράφο είναι οτι διακρίνεται απο την ίδια σπανιότητα απο την οποία διακρινονται και οι πολύ ωραίες, έξυπνες, μορφωμένες και προβληματισμένες για το τι συμβαίνει γύρω τους γυναίκες. Σπανιότητα λοιπόν. Κάθε χρόνο βγαίνουν ελάχιστες ταινίες οι οποίες περιέχουν πολιτικά η ιδεολογικά μηνύματα. Λαμβάνοντας υπ’όψιν οτι οι εποχές έχουν αλλάξει, και οτι η πολιτική ιδεολογία δεν αποτελεί καθημερινή απασχόληση του πολίτη, με κεντρίζουν ιδιαίτερα ταινίες οι οποίες προσπαθούν να αντιπαραβάλουν την αριστερά του τότε με την αριστερά του τώρα, η γενικότερα την φιλοσοφία της αριστεράς σήμερα.

Στην ταινία, δύο νεαροί του 2003 οι οποίοι έχουν ενστερνιστεί την κομμουνιστική ιδεολογία (ο ένας περισσότερο, ο άλλος κυρίως επηρεασμένος απο τον πρώτο) εισβάλλουν σε σπίτια μεγαλοαστών και αφού αλλάζουν ριζικά τη διακόσμηση αφήνουν το μήνυμα «οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες». Μετά το ερωτικό ειδύλιο που πλέκεται ανάμεσα στον ένα φίλο και την κοπέλα του άλλου, και μια εισβολή η οποία τους φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με τον ιδιοκτήτη, οι τρείς τους απαγάγουν τον τελευταίο και καταφεύγουν σε ένα εξοχικό σπίτι στα βουνά. Εκεί ανακαλύπτουν οτι ο μεγαλοαστός επιχειρηματίας ανήκε στις επαναστατικές φοιτητικές παρατάξεις του Μαίου του 68 και οτι πίσω απο ένα προσωπείο, αντιπροσωπευτικό του καπιταλιστικού συστήματος, κρύβεται μια προσωπικότητα που την εποχή της αληθινής επανάστασης (όπως άλλωστε την αποκαλεί), όχι μόνο ήταν διαποτισμένη ιδεολογικά, αλλα αποτελούσε και μάχιμη μονάδα του επαναστατικού λαού.

Αυτό που με εντυπωσίασε είναι οτι οι αναφορές της ταινίας είναι φοβερά ολοκληρωμένες. Με ενθουσίασε αρχικά ο άναρχος, σχεδόν σουρεαλιστικός τρόπος με τον οποίο οι εκπαιδευτές, αναδιοργάνωναν την επίπλωση των σπιτιών στα οποία εισέβαλαν. Ο Μπρετόν στα μανιφέστα του σουρεαλισμού, κίνημα σαφώς συνδεόμενο με την επαναστατική αριστερά, είχε γράψει οτι πόθος των μελών του κινήματος είναι να εισβάλουν στα μουσεία τέχνης, να αναποδογυρίσουν τους πίνακες, να ρίξουν παρδαλά χρώματα στους τοίχους και να βάλουν μουστάκια στη Μόνα Λίζα. Θεωρώ εξαιρετικό οτι ο σκνοθέτης κατάφερε να ενσωματώσει τέτοιου είδους αναφορές στις πράξεις σύγχρονων επαναστατών όπως αυτοί της ταινίας.

Ο σπινθηροβόλος δε λόγος του αριστερού επαναστάτη της εποχής μας έχει περάσει αλόβητος στην ταινία. Η σκηνή δε που οι τρείς νέοι συζητούν με τον μεσήλικα μεγαλοαστό περί καπιταλισμού δείχνει με τον πιο καταπληκτικό τρόπο, το αδιέξοδο στο οποίο βρισκόταν απο τα τέλη του 60, και φυσικά βρίσκεται και σήμερα, η επαναστατική αριστερά. Οι νέοι έχοντας στο νού τους το επαναστατικό ευαγγέλιο που συνέγραψε ο Μάρξ, εξακολουθούν κοντά διακόσια χρόνια μετά, να το υπερσπίζονται με πάθος, δίχως να δίνουν μια εκσυγχρονιστική πνοή στην ιδεολογία τους. Ο Γιάν, στον πύρινο του λόγο, ξεκινά να σφυροκοπά τον μεσήλικα με αντιαμερικανικές, επαναστατικές και προλεταριακές ιδέες, χωρίς κάν να έχει τη διάθεση να ακούσει τις απαντήσεις που ο άλλος έχει να του δώσει. Αυτό μου άρεσε πολύ διότι πέρασε στη οθόνη η δυσφορία του ανθρώπου ο οποίος προσπαθεί να κάνει διάλογο με τον αριστεροκομμουνιστή, και απλά αισθάνεται οτι ο συνομιλητής του τον αντιμετωπίζει ώς τοίχο κα μετά απο λίγο (κάτι που είναι απόλυτα λογικό) χάνει το ενδιαφέρον του για συζήτηση.

Μου άρεσε πολύ η ιδεολογική σύγκρουση των γενεών η οποία πιστεύω οτι παρουσιάστηκε με πολύ προσεκτικό τρόπο, χωρίς να μειώνει την ηθική αξία της κομμουνιστικής ιδεολογίας, αλλα και χωρίς να κρύβει τους μηχανισμούς που επιτρέπουν στον καπιταλισμό να είναι αναμφίβολα ένα σύστημα με φοβερές δικλείδες ασφαλείας και δομή που του επιτρέπει να αναδιοργανώνεται και να ανασυντάσσεται παρέχοντας (η μοιάζοντας οτι παρέχει) σε συγκερκιμένη μερίδα του λαού απο ένα μέσο ώς ένα υψηλό επίπεδο ευζωίας.

Τέλος θεωρώ έξυπνη την ερωτική ιστορία η οποία δείχνει το γνωστό ερωτικό παιχνίδι που συχνά είναι ικανό να καταστρέψει και τις πιο επαναστατικές ιδέες, αλλα και την διαφορά του ερωτικού παιχνιδιού απο της εποχή της «αληθινής επανάστασης» στην σημερινή εποχή. Είναι άραγε μια μετατροπή της ερωτικής ηθικής? Θα το ξανασκεφτώ και θα ξαναγράψω σε επόμενα posts.

Κατά την προσωπική μου άποψη οι εκπαιδευτές είναι μια ταινία η οποία δείχνει το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η αριστερα γενικότερα και η επαναστατική αριστερά ειδικότερα, την αδυναμία των νεαρών να πολιτικοποιηθούν και να συγκροτήσουν κινήματα με ιδεολογική βάση.

Μα με ποιόν μοιάζει?

5.18
Τελικά είμαι πολύ καμένος.
Πήγα στο Δημήτρη το δώρο του για το οποίο φανταζόμουν οτι θα ήταν πολύ χαρούμενος και αυτός μου είπε πως θα πάει να το αλλάξει. Ωραία. Γενικά σαπίλα σήμερα εκτός απο το πολυαναμενόμενο πάρτυ απο το οποίο μόλις γύρισα.
Δεν θα έλεγα οτι πέρασα και ιδιαίτερα καλά. Είχε βέβαια αρκετο κόσμο αλλα γενικά η μουσική ήταν πολύ βαρετή. Άσε που ήταν μαζεμένοι όλοι της σχολής χωρού και έτσι όπως χόρευαν σε κομπλάρανε και ένιωθες οτι αν κάνεις πως χωρεύεις θα φανείς γελοίος. Ήπια τρία ποτήρια απο μια α π α ί σ ι α σαγκρια και μου ήρθε να ξεράσω.
Την ανία έσπασε ένας τυπάς ο οποίος ήρθε με ένα καλοσιδερομένο κουστούμι, αυστηρή γραβάτα και στραβά παπούτσια, μαλί όχι ιδιαίτερα μακρύ, αλλα ίσιο, χτενισμένο και χωρισμένο προσεκτικά στην άκρη και..κρατήσου...μουστακι πυκνο και κοντό. Μόνο μουστάκι, κατα τ'αλλα ξυρισμένος ούτε μούσι ούτε τίποτα.

Ο τύπος ήταν ΙΔΙΟΣ ο Χίτλερ. Δεν ξέρω αν το είχε κάνει επίτηδες αλλά όλο στησιμό του ήταν αυστηρο. Θα έλεγε κανείς οτι είχε προσπαθήσει πολύ για να μοιάζει με αυτόν. Όπως και να έχουν τα πράγματα ο τύπος ήταν τόσο γελοίος που ακόμα και αυτοί που δεν γνωρίζουν το Χίτλερ απο φωτογραφίες τον κοιτούσαν χασκογελώντας. Προσπάθησα να τον βγάλω μια φωτογραφία με μια ψηφιακή που είχαν κάτι παιδιά αλλα με πήρε χαμπάρι ρε πούστη και για να το παίξω κινέζος τελικά εβγαλα τον κώλο που στεκόταν δίπλα του..

Ατυχία γιατί θα έμενε στην ιστορία..

Πρελούδιο για την κακοποίηση ενός ονόματος

When, to their airy hall, my fathers' voice,
Shall call my spirit, joyful in their choice,
When, pois'd upon the gal, my form shall ride,
Or, dark in mist, descent the mountain's side,
Oh!may my shade behold no sculptur'd urns,
To mark the spot, where earth to earth returns,
No lengthen'd scroll, no praise encumber'd stone,
My epitaph shall be, my name alone,
If that with honour fail to crown my clay,
Oh!may no other fame my deeds repay,
That, only that, shall single out the spot,
By that remember'd, or with that forgot

Lord Byron

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε αυτούς τα ονόματα των οποίων κακοποιήθηκαν απο δεξιές παρατάξεις...

Οι χωριάτες του village και μια ενδιαφέρουσα νύχτα

Είδα χτές του "αδερφούς Γκρίμ"...Δε θα σχολιάσω. Θα πώ απλά οτι απο τον Γκίλιαμ περίμενα μαλλον περισσότερα.
Μου κάνει εντύπωση κάθε φορά ο κόσμος του Βίλατζ αλλα και του Κοσμόπολις πλέον. Αδυνατώ να κατανοήσω τους λόγους για τους οποίους κάποιος πηγαίνει σινεμά και πληρώνει 7,5 ευρώ για να χαζογελάει και να κοροιδεύει καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας.
Είμαι περίεργος.
Το παραδέχομαι.
Ιδιαίτερα όσον αφορα το σινεμά μπορώ άνετα να τσακωθώ με κάποιον είτε γιατί δε με αφήνει να δω την ταινία, είτε ακόμα επειδή, στην μετέπειτα συζήτηση οπου συνήθως θα διαφωνεί μαζί μου για το περιεχόμενο του έργου η για τα πιθανά μηνυματα που κατάφερε η δεν κατάφερε να περάσει ο σκηνοθέτης, δεν μου παραθέτει επιχειρήματα που να στέκουν. Είναι απίστευτο το πόσο μπορεί να με νευριάσει κάποιος με αυτό τον τρόπο.
Είμαι περίεργος.
Απο κεί και πέρα πρέπει να το δηλώσω. ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ ΚΑΡΑΒΛΑΧΟΙ ΣΚΑΤΟΕΛΛΗΝΕΣ ΣΠΑΤΑΝΑΙΟΙ, τι έρχεστε ρε κακομοίρηδες σινεμά και μου σπάτε τα αρχίδια και μου χαλάτε την ησυχία μου? Ποίος σας είπε οτι έχετε το δικαίωμα να ζαλίζετε τα παπάρια του κόσμου στην αίθουσα επειδή στο σπίτι σας δεν έχετε χώρο να την παιξετε. ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΡΕ ΖΩΑ (παρατηρώ πως τελευταία έχω αρκετά νεύρα. Θα το φροντίσω)

Μετα απο αυτό πήγα στο πάρτυ του φίλου μου του Γιώργου. Η νύχτα προμηνυόταν πολύ βαρετή, καθότι ο Γιώργος θα έπαιζε μουσική και εγώ δεν θα ήξερα κανένα. Η ευχάριστη έκπληξη δεν άργησε να έρθει και μόλις μπήκα στο μαγαζί ανακάλυψα οτι ήταν και η φίλη μου η Λήδα. Σπάνιο άτομο και αρκετά προβληματισμένο, πράγμα που σε κάνει να θές να περνάς ώρες μαζί της. Η αδελφή της απο την άλλη δεν αποτέλεσε καμμία έκπληξη για εμένα. Είναι περίπου το άτομο που μου έιχαν περιγράψει..

...Μυστήριο κορίτσι, μου θυμίζει μια τύπισα απο τη "ναυτία" του Σάρτρ, το χαρακτήρα της οποίας, ο συγγραφέας προσπαθεί συνέχεια να καταλάβει αλλά ποτέ δεν τα καταφέρνει. Όπως είπα και στην ίδια όμως, αυτό το μυστήριώδες, το οποίο τείνουν να το έχουν όλο και λιγότερες στις μέρες μάς, είναι η ειδιοποιος διαφορά που θα ξεχωρίσει τα ερίφια απο τα πρόβατα. Είναι απίστευτο το οτι επι 4 ώρες μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον πιάνοντας θέματα απο το ζωδιακό κύκλο μέχρι την συγκριτική πολιτική των σοσιαλιστικών κομάτων στην Ευρώπη (!). Δεν ξέρω αν είναι το ποτό που μας έκανε να προβούμε σε κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις πάντως είναι ένα ατομο την άποψη του οποίου είναι ωραίο να ακούς. Σαν τυπικοί σκεπτόμενοι αστοί, αφού κατατάξαμε τους εαυτούς μας στην κατηγορία των έξυπνων, μα λιγότερο χαρούμενων ατόμων, αποφασίσαμε οτι χαρήκαμε για τη γνωριμία και οτι κάποια στιγμή θα τα ξαναπούμε. Δεν ξέρω αν ήταν κομάτια όταν τα είπε αυτά, άλλωστε πρώτη φορά την είδα χτές,..θα φανεί και απο το αν θυμάται το blog, κάτι για το οποίο όμως πολύ αμφιβάλω αφού το URL είναι μάλλον μεγάλο για 3 ποτήρια κοκκίνο κρασί με κανέλα και κάτι σφηνάκια τεκίλα. Κλείνω σημείωνοντας οτι μου φανηκε απίστευτο οτι απο όλα τα τραγούδια του Bob Marley επέλεξε ώς αγαπημένο της το Concrete jungle, που αν και δεν είναι απο τα πιο γνωστά του, τυχαίνει να είναι και εμένα το αγαπημένο μου. Τέλος, να σημειώσω την κορύφαία ατάκα που μου πέταξε στο τέλος, όταν άνοιγα την πόρτα του αυτοκινήτου μου από δεξία για να αφήσω το μπουφάν και μου φάνηκε πολύ αστεία : "Οδηγείς αγγλικό αυτοκίνητο?"

Πάω να φάω και να πάρω το σκαραβαίο απο το συνεργείο.

Τρένο

Ναι.Τρένο και μετρό

Στο ελληνικό τρένο και μετρό μπορούμε καθημερινα να παρατηρήσουμε το επίπεδο πολιτισμού των κατοίκων αυτής της χώρας.
Είμαι στο σταθμό Σύνταγμα και μόλις έχω κατέβει στην πλατφόρμα για να πάρω μετρο για Χαλάνδρι. Της πόοοπης φυσικά στην πλατφόρμα. Ο κόσμος έχει ήδη ακούσει το τρένο απο μακρία και περνάει την κόκκινη γραμή αψηφώντας τα σφυρίγματα του σεκιουριτά.
Φτάνει το μετρό και ανοίγουν οι πόρτες.
Σα τα ζώα που τα κηνυγάει ο λύκος, αρχίζουν όλοι οι μαλάκες και οι μαλακισμένεσ, μικροί και μεγάλοι, να εισβάλουν ώς πρωτόγονοι στις εισόδους μην αφήνωντας χώρο σε αυτούς που θέλουν να κατέβουν στη στάση να το πραγματοποιήσουν. Αρχίζουν τα βρισίδια. Μα σας παρακαλώ κύριοι, περιμένετε να βγούμα. Σασ παρακαλώ υπομονή, κυριά μου περιμένετε λίγο. Μη φύγετε θέλω να βγώ (ΜΠΙΙΙΙΠ----πάνε να κλείσουν οι πόρτες), μη μη μη έιμαι με πατερίτσες, σας παρακαλώ κάντε στην άκρη, είναι η στάση που θέλω να κατέβω, Οδηγεεε, μη φεύγετε είμαστε ακόμα μέσα.Κάντε στην άκρη κάντε στην άκρη.
Αποτέλεσμα
Οι μισοί μένουν μέσα στο μετρό παστωμένοι πλέον σα σαρδέλες, αφού το βαγόνι έχει τιγκαρει με τους έξτρα επιβάτες, βρίζουν και έλπίζουν να καταφέρουν να κατέβουν στην επόμενη στάση. Στην άκρη του σταθμού είναι μια οικογένεια αλοδαπών (για άγγλοι μου φάνηκαν) η οποία δεν πρόλαβε να μπεί στο βαγόνι. Η γυναίκα κοιτά σαστισμένη και ο σύζυγος της γελάει με τα χάλια μας.
Εγώ έχω κατεβάσει ότι βρισιές ξέρω. Είμαστε η Ελλάδα ρε. Ο ναός του πολιτισμού. Ορίστε ρε μαλάκες η κατάντια μας. Πως θα καταφέρουμε να πάμε μπροστά σε μια χώρα όπου οι πολίτες Χ δεν έχουν τη στοιχειώδη νοημοσύνη να αφήσουν τους πολίτες Ψ να βγούν απο το βαγόνι του μετρό πρίν εισβάλουν σαν τα πρόβατα στη που τα γυρνάει ο σκλύος στη στάνη?

Δυστυχώς δεν ειναι μαθηματικό πρόβλημα με δύο άγνώστους.
Είναι κοινωνικό πρόβλημα με 10.000.000 μαλάκες.

Μετά την επίσκεψη

Η λιβανέζα φίλη μου έφυγε σήμερα το πρωί. Περάσαμε πολύ ωραία και μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκευθώ μέρη που είχα να δω απο δε ξέρω και γώ πότε.
Ακρόπολη
Τι υπέροχο θέαμα, τι υπέροχη θέα, τι υπέροχο δημιούργημα. Ένα πραγματικό θαύμα. Το μοναδικό πρόβλημα είναι οτι απο τότε που γενήθηκα τη θυμάμαι με σκαλωσιές. Μάλιστα σήμερα άκουσα οτι η αναστήλωση της, και κατ επέκτασην οι ατελείωτου μήκους σκαλωσιές, έχει κρατήσει ώς τώρα 25 χρόνα και προβλέπουν οτι θα ολοκληρωθεί σε άλλα 5.. Καλά ρε μαλάκες..μα πόσο μαλάκες μπορεί να ειναι αυτοι οι συμπατριώτες μας? Για να μήν αρχίσω τα χροντρά βρισίδια άδικα θα ψάξω σε κανά βιβλίο ιστορίας να δώ πόσο χρειάστηκε για να χτιστεί η ακρόπολη. Είμαι 100% σίγουρος οτι οι αρχαίοι χρειάστηκαν λιγότερο χρόνο για να την χτίσουν, απ'οτι για να την αναστηλώσουν οι ηλίθιοι νεοέλληνες.
Ναός Ποσειδώνα στο Σούνιο
Ένα ακόμα υπέροχο θέαμα. Υπέροχα επίσης είναι τα αρχαιοελληνικά μάρμαρα που βρίσκονται γύρω γύρω απο τον ναό και στα οποία είναι χαραγμένα (δυστυχώς όχι απο τους αρχαίους) οι λέξεις "παο θρησκεία", "καλαμάτα", "Χρύσα", καρδουλές και άλλες μαλακιές. Δεν είμαι πατριώτης..ουτε κάν. Αλλα έλεος ρε μαλκάκες. εκεί βρηκατε να χαράξετε τις παπαριές σας? ΤΙ ΖΩΟ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ? Δηλαδή μέσα στην αχρηστία και τη μιζέρια που μας δέρνει σ'αυτη τη χώρα πρέπει να αμαυρώνουμε και το μοναδικό πράγμα για το οποίο, πες, θα μπορούσαμε να είμαστε περήφανοι?Την ελληνική κληρονομιά ενοώ. Δηλαδή αν το σκεφτείς αδερφέ τι κοινό έχουμε οι σημερινοί Έλληνες με τους τους τυπάδες που μεσουρανούσαν πριν κατι χρόνια? χμ..για να σκεφτώ. Πέρα απο τη γλώσσα?ΤΙΠΟΤΑ ΡΕ.
Ένα έθνος λαμόγιων είμαστε που κοιτάμε πάντα πώς να την βγάλουμε καθαρή, και να βουτήξουμε απο τον άλλο. Που'σαι ρε Σωκράτη, Πλάτωνα και οποιοσδήποτε άλλος να δεισ τα χάλια μάς.
Απο την άλλη σκέφτομαι όμως..Τελικά αυτή η κατάσταση είναι μέρος της κληρονομιάς μας. Ο Σωκράτης αυτοκτόνησε για να μη τον φάνε, Ο Πλάτων εξορίστηκε, ασε...έπεσε στα χέρια μου μια λίστα με τους σημαντικότερους αρχαίους και ΟΛΟΙ είτε είχαν αυτοκτονήσει για να μην τους φάνε, είτε είχαν εξοριστεί και πέθαναν στη εξορία απο την πείνα.
Τί να πείς..Τουλάχιστον αυτόι είναι περήφανοι για κάτι.

Δρόμοι.
Αθηναικοί δρόμοι. Το μεγάλο μας ατού ως χώρα είναι οτι διαθέτουμε εκπληκτικούς δρόμους. Μπορούν άνετα να χρησιμοποιηθούν και ώς προσομοιωτής μάχης. Τοποθετείες τους στρατιώτες στην στην Θησέως και τους εξηγείς οτι βρίσκονται στο πεδίο μάχης όπου οι τρύπες που βλέπουν είναι απο τα f16 που σάρωσαν πρίν λίγο με βόμβες την κηφησιά.
Θα το ξανασχολιάω γιατί με απάσχολεί αρκετά το θέμα των δρόμων

The Mall - άκας

Μετά απο ένα υπέροχο 5ήμερο στην Κρήτη όπου κυριολεκτικά τα έσπασα απο κάθε άποψη και αναθεμάτισα την ώρα και τη στιγμή που τελείωσα το πτυχίο μου τόσο νωρίς, επέστρεψα στην ξενέρωτη Αθήνα. Επιστροφή στα ίδια και τα ίδια λοιπόν..
Είπα χτές να πάω να αγοράσω ένα ζευγάρι ελαφριά παπούτσια και μια φορμίτσα. Με παίρνει λοιπόν ο ξαδερφός μου και μου λέει να πάμε στο The Mall. Είναι γνωστό οτι μέρη που γίνεται πανζουρλισμός απο άτομα που θέλουν επειγόντως να ικανοποιήσουν την καταναλωτική μανία τους για να γλυτώσουν απο την αντίστοιχη καταθληπτική, δεν με ευχαριστούν ιδιαίτερα. Παρόλαυτα ο Γιώργος ήταν πολύ αποφασισμένος και έτσι αποφάσισα να ακολουθήσω.
Αφού φτάσαμε στο μεγαθήριο και παρκάραμε το αυτοκίνητο σε ένα πάρκινγκ 3 φορές μεγαλύτερο απο γήπεδο ποδοσφαίρου, ανεβήκαμε στο πρώτο όροφο. Μα τι θέμα και αυτο βρε παιδί μου.. Έμεινα έκπληκτος. Όλων των ειδών οι νεόπλουτοι: οι κυριλέδες, οι δήθεν χύμα, οι κουστουμάτοι, οι δήθεν βρωμίλοι, οι trendy, οι κουλτουρέ, οι σπαταναίοι.. ήταν όλοι εκέι. Μαζεμένοι σε κοπάδια σαν τα πρόβατα πηγαίναν όλοι μαζί ομάδες-ομάδες προς τις εισόδους των καταστημάτων, με ένα απλανές χαμένο και ταυτόχρονα ηλιθίως χαρωπό βλέμα ζωγραφισμένο στο προσωπο τους, πέφτωντας ο ένας πάνω στον άλλο. Σαν σε σύναξη ήλιθίων, έβλεπες απο μικρά πράντα κοριτσάκια μέχρι μεγάλες γκούτσι κυράτσες και ντόνα κάραν νεαρούς να κοιτούν πρός όλες τις κατευθύνσεις σαν μόλις να πάτησαν το πόδι τους στο φεγγάρι.
ΕΛΕΟΣ ΡΕ. Το χειρότερο δε είναι οι διάφορες τύπισες που περνούσαν απο δίπλα μου με τις 45 τσάντες και τους χαμάληδες απο πίσω να κουβαλάνε τα έξτρα. Μάλιστα μια φώνζε στον φουκαρά που προπορευόταν "Χάρη Χάρη πάμε και στα Swarowski". Ού να μου χαθείται ζώα.

Για το τέλος αφήνω τις φοβερές καφετέριες του τελευταίου ορόφου αλλα και τα μαγευτικά σινεμά. Πρέπει να είσαι πολύ ηλίθιος για να πάς σε ένα μέρος όπου σου τρώει μισή ώρα να παρκάρεις και μιά ώρα για να καταφέρεις να φύγεις απο εκεί που πάρκαρες, μόνο και μόνο για να πιείς καφέ στο venue cafe η στο artisti italiani cafe. Θα μου πείς μετά τα ψώνια μου των 800 ευρω αδερφέ θέλω να πάω να ξεκουραστώ και να φάω ενα πιάτο των 100 στο palmier και να πιώ και ένα καφε των 10 στο venue. Ε ναι ρε αδερφέ σου απαντώ. Θαυμάζω την ποικιλία στη ζωή σου..
Η μάλλον όχι έχω να σου προτείνω κάτι ακόμα αφού θα τα έχεις κάνει όλα αυτα πήγαινε στο σινεμά. Εκεί επι τόπου ρε φίλε. Το mall τα έχει όλα για σένα. Μόνο να κοιμηθείς εκεί το βράδυ δεν έχει. Μπορείς δηλαδή να πάς το πρωί κατευθείαν, να πλυθείς στις τουαλέτες, να φάς πρωινό σε ενα απο τα 30 εστιατορια, να κάνεις τα ψώνια σου ώς το μεσημέρι, να φάς ετσι γύρω στις 3 τα χαβιάρια σου, μετά να πιείς και τα μιλκ σέικ σου και μετά έτσι γύρω στις 7 να πάς και στο σινεμαδάκι σου ρε αδερφέ. Αυτό είναι. The Mall-life. Τι? θα πεινάσεις και δεν έχει ποπ κόρν? Τι λες αδερφέ! Το προέβλεψαν και αυτό. Ειδική αίθουσα για τους χλιδάτους του λόγου σου. Ξαπλωτή καρέκλα και γκαρσόν που περνει παραγγελία και σου φέρνει φαγητό την ώρα της ταινίας. Και τι φαγητό ε???Σαμπάνια και σολομό!Ρε ποιός τη χάρη σου ρε. Η αλήθεια είναι βέβαια οτι θα το πληρώσεις κανα 30αρι το κάθισμα συν τα φαγητά έξτρα, αλλα και τι έγινε..λίγη πολυτέλεια στη ζωή μας δεν βλάπτει, έτσι δεν έιναι? Με λίγα λόγια μπορέις να περάσεις μια υπέροχη ψυχαγωγική μέρα στο the mall και μετά να γυρίσεις σπίτι σου υπερ-ευτυχισμένος απο τις παραστάσεις που άλλαξαν μπροστά σου, απο τα διαφορετικά πρόσωπα που είδες, τις βαθυστόχαστες συζητήσεις που έκανες με και πάνω απο όλα απο την φρεσκάδα και την πρωτοτυπία που είχε η κάθε σου στιγμή στο υπέρχο The Mall!!!!!

Φίλε Έλληνα, θα είμαι λακωνικός. Είσαι μεγάλος "The Mallάκας" ρε αδερφέ.

Το σαββατοκύριακο

Μόλις πέρασε ενα πολύ βαρετό σαββατοκύριακο.
Η ζωή μου έχει καταντήσει μια ατελείωτη ανία. Δυσκολεύομαι τρομακτικά να συνενοηθώ με τους γονείς μου πλέον και έχω αρχισει και αισθάνομαι τρομακτικά άχρηστος που κάθομαι και δεν κάνω σχεδόν τιποτα. Άλλοι στη θέση μου θα το δισκέδαζαν τουλάχιστον. Εγώ?Σκατά.Απο διασκέδαση?Γάμησε τα.Χειρότερα δεν γίνεται. Ένα σάββατο περιμένω και γώ να βγώ και όλα πάνε σκατά.Οι φίλοι μου θα θέλουν για ακόμα μια φορά να πάνε στα ίδια μέρη και εγώ θα αναγκαστώ να ακολουθήσω.
Τωρα που λέω φίλοι..Ακου δώ. Παίρνω Σάββατο βράδυ τη φίλη μου τη Γιώτα (κούκλα) να πάμε παρέα για ποτό μιας και θα ήταν μια απο τις ελάχιστες φορές του χρόνου που κατεβαίνω στη Γλυφάδα όπου και μένει. Αφού το κανονίζω ωραία και καλά, παίρνω την κολητή μου και της το λέω για την περίπτωση που θέλει να έρθει και αυτή. Αυτή αφού με ενημερώνει οτι βρίσκεται κέντρο, μου λέει να κατέβω κι εγώ κέντρο και με ενημερώνει οτι θα πάρει τη Γιώτα να συναντηθούν κέντρο και να μην έρθει μαζι μου Γλυφάδα, παρόλο που της έχω πει οτι το έχω κανονίσει και παρόλο που την προηγούμενη μέρα έπινε καφέ με τι Γιώτα. Κοίταχτε δώ παιδιά... Και τι γίνεται?Με παίρνει η Γιώτα και μου λέει οτι επειδή θέλει να δει και την κολητή μου (που είναι και πολύ καλή της φίλη) να συναντηθούμε κέντρο. Ε και φυσικά μένω στο σπίτι και βρίζω..
Το πίο ωραίο μάλιστα είναι οτι αφου της έστειλα μήνυμα που έλεγα οτι ελπίζω να κατάλαβε τι μαλακία έκανε, μεγραψε στα παπαράκια της και ούτε κάν μου απάντησε. Τι να πώ ρε γαμώτο...Τέσπα, μετά απο λίγο σταμάτησα να το σκεφτόμαι οπότε μάλλον δεν με πείραξε και τόσο.
Ευτυχώς η παραπάνω κατάσταση δεν κατάφερε να μου χαλάσει το σαββατοκύριακο.
Κατεβήκαμε ψυρρή όπου όπως αναμενόταν γινόταν της πουτάνας τόσο απο βροχή όσο και απο κόσμο, δεν βρήκαμε να παρκάρουμε και φυσικά φύγαμε.
Καταλήξαμε στο πλέυ ώς συνήθως να πίνουμε ρακόμελα. Η βραδία μου εληξέ αισίως αφού όπως είναι γνωστόν τα ρακόμελα μπορούν να σε φέρουν σε κατάσταση όπου αποφασίζεις να κάνεις πράγματα που αλλιώς δεν θα αποφάσιζες ή πράγματα που απο καιρό έπρεπε να είχες κάνει και απλά χάζευες.
Μου δώθηκε η ευκαιρία να συναναστραφώ με μια δυο παρέες. Στη διάρκεια της παρουσίας μου στο χώρο ανακάλυψα οτι τίποτα και κανένας δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα. Ήμουν ένας σχεδόν παθητικός ακροατής ο οποίος είτε αντάλασε νεύματα και χασκόγελούσε αναγκαστικά με τις μαλακίες που άκουγε είτε αναγκαζόταν να προσθέτει ακόμα μεγαλύτερες ανούσιες μαλακίες στις ανούσιες μαλακίες που έλεγαν οι άλλοι. Κάνενα ενδιαφέρον, ούτε άτομο, ούτε συζήτηση. Αισθάνομαι οτι έχω γίνει ενας σνόμπ μαλάκας. Δεν υποτιμώ κανένα, όμως πραγματικά δεν βρίσκω ενδιαφέρον σε καμία μα καμία παρέα. Είναι ελάχιστες εκείνες οι φορές που πραγματικά θα πάω σε ένα χώρο και θα ένδιαφερθώ να συμμετάσχω σε μια συζήτηση. Αυτόι ίσως έιναι και οι λόγοι που δεν βρίσκω και κοπέλα κανά οκτάμηνο τώρα.
Αυτή της εβδομάδα έχει προγραματιστεί ταξίδι στην Κρήτη. Αντε να γυρίσουμε λίγο στα παλία. Ελπίζω να μη το μετανιώσω.
Άντε και καλή εβδομάδα

Σημείωση:
Μοναδική πραγματικά όμορφη στιγμή του σαββατοκύριακου ήταν εκείνο το μισάωρο που πέρασα με τη γλυκιά μου Μαριανούλα. Το απίθανο παιδί-μάγουλο που και μόνο η σκέψη της αρκέι για να με κάνει να ξεχάσω τα άσχημα και να φέρω στο νού μου τα όμορφα. Το μαγουλάκι λατρεύει το κολύμπι όπως και ο νονός της. Για καλή της τύχη ξεκίνησε πολύ νωρίτερα την κολυμβητική καριέρα. Το έμπειρο μου μάτι πάντως λέει οτι θα γίνει πολύ δυνατή ύπτια.

Μια μέρα βροχερή

Μια μέρα καταστροφής θα έπρεπε να πώ καλύτερα. 24 Νοεμβριου..Τι μέρα και αυτή. Σίγουρα δε με πάει..Κανά 5χρονο πρίν έκανα τη μεγαλύτερη ηλιθιότητα της ζωής μου την οποία μετανιώνω ακόμα και απ'ότι φαίνεται θα μετανιώνω για καιρό ακομα.
Επι του παρόντως.
Είναι μεσημεράκι, ο άνεμος λυσομανάει, τρείς σταθμοί του ΗΣΑΠ είναι χαλασμένοι, ο γείτονας βγάζει με κουβάδες το νερό απο το υπόγειο του και η πυροσβεστική κάνει βόλτες στη γειτονιά παλεύοντας δίνοντας μάχεσ με τους χείμαρους που έχουν παρασύρει απο σκουπίδια, σκύλους και γατιά μέχρι και ανθρώπους. Μια τυπική διαδικασία μετά απο πολύωρη καταιγίδα στην αγαπημένη μας Αθήνα προτεύουσα της Ουγκάντας, εε...της Ελλάδας.
Εγώ πάλι σαπίζω σπίτι. Ψάχνω αυτές τις μέρες να βρώ με κάτι να ασχολούμαι μέχρι να ξεκινήσω αυτο το ρημάδι το διδακτορικό. Και τι δεν έχω βρεί. Μέχρι να πάρω όμως αποφαση να κουνήσω απο την τεμπέλικη καρέκλα μου θα περάσουν σίγουρα αυτα τα χριστούγενα. Σαπίλα. Πάνω στην προσπάθεια μου να ξεπεράσω αυτη την τραγική ανία, εφτιαξα αυτό το blog για να γκρινιάζω και να κράζω. Μήπως θα το διαβάσει και κανενας; Παπάρια. Να'χουμε ν'ασχολούμαστε με κάτι βρε παιδί μου.